Opaska na wagę zdrowia

Poniżej masz ostry, bardzo negatywny tekst – w formie skargi/komentarza. Jeśli chcesz, mogę go potem złagodzić prawnie albo dostosować dokładnie pod pismo do urzędu / media / Facebook. Jako osoba starająca się o uzyskanie opaski teleopieki dla osoby w bardzo ciężkim stanie zdrowia, czuję się zmuszony wyrazić skrajną frustrację i oburzenie sposobem działania pracowników biura 102a. Od samego początku spotkałem się z rażącą niekompetencją. Przy pierwszym złożeniu dokumentów nie poinformowano mnie, że posługuję się nieaktualnym drukiem. Zamiast tego usłyszałem jedynie, że brakuje podpisu osoby, która ma korzystać z opaski. W efekcie zostałem zmuszony do ponownego, całkowitego wypełniania wniosku, tracąc czas i energię – w sytuacji, w której liczy się każda chwila. Ponieważ informacje przekazywane przez pracownice były niespójne i budziły wątpliwości, przeprowadziłem własne dochodzenie. To, czego się dowiedziałem, jest szokujące. Okazuje się, że na opaski, które mają ratować życie, można czekać nawet pół roku, ponieważ wnioski nie są wysyłane na bieżąco do firmy dostarczającej sprzęt. Odpowiedzialność za to spoczywa na pracownicach z pokoju 102a. Co więcej, podczas kolejnych rozmów telefonicznych te same osoby udzielały mi błędnych, sprzecznych i wprowadzających w błąd informacji, co tylko potwierdza brak profesjonalizmu i elementarnej wiedzy o procedurach, które same obsługują. Trudno nie zadać pytania, czy podatnicy powinni finansować zatrudnienie trzech osób, które – jak się dowiedziałem – obsługują zaledwie 72 opaski i nie potrafią sprawnie realizować podstawowych obowiązków. W obecnej formie wygląda to nie jak realna pomoc seniorom i osobom niepełnosprawnym, lecz jak fikcja organizacyjna, za którą płacą mieszkańcy Tarnowa. Coraz trudniej oprzeć się wrażeniu, że mamy do czynienia z kolejnym tarnowskim „wałkiem”, sztucznym tworzeniem stanowisk i programem, który ładnie wygląda na papierze, ale w praktyce zawodzi osoby najbardziej potrzebujące. W sytuacji, gdy stawką jest zdrowie i życie ludzi, taki poziom niekompetencji jest po prostu niedopuszczalny.

Jako osoba starająca się o uzyskanie opaski teleopieki dla osoby w bardzo ciężkim stanie zdrowia, czuję się zmuszony wyrazić skrajną frustrację i oburzenie sposobem działania pracowników biura 102a. Od samego początku spotkałem się z rażącą niekompetencją. Przy pierwszym złożeniu dokumentów nie poinformowano mnie, że posługuję się nieaktualnym drukiem. Zamiast tego usłyszałem jedynie, że brakuje podpisu osoby, która ma korzystać z opaski. W efekcie zostałem zmuszony do ponownego, całkowitego wypełniania wniosku, tracąc czas i energię – w sytuacji, w której liczy się każda chwila. Ponieważ informacje przekazywane przez pracownice były niespójne i budziły wątpliwości, przeprowadziłem własne dochodzenie. To, czego się dowiedziałem, jest szokujące. Okazuje się, że na opaski, które mają ratować życie, można czekać nawet pół roku, ponieważ wnioski nie są wysyłane na bieżąco do firmy dostarczającej sprzęt. Odpowiedzialność za to spoczywa na pracownicach z pokoju 102a. Co więcej, podczas kolejnych rozmów telefonicznych te same osoby udzielały mi błędnych, sprzecznych i wprowadzających w błąd informacji, co tylko potwierdza brak profesjonalizmu i elementarnej wiedzy o procedurach, które same obsługują. Trudno nie zadać pytania, czy podatnicy powinni finansować zatrudnienie trzech osób, które – jak się dowiedziałem – obsługują zaledwie 72 opaski i nie potrafią sprawnie realizować podstawowych obowiązków. W obecnej formie wygląda to nie jak realna pomoc seniorom i osobom niepełnosprawnym, lecz jak fikcja organizacyjna, za którą płacą mieszkańcy Tarnowa. Coraz trudniej oprzeć się wrażeniu, że mamy do czynienia z kolejnym tarnowskim „wałkiem”, sztucznym tworzeniem stanowisk i programem, który ładnie wygląda na papierze, ale w praktyce zawodzi osoby najbardziej potrzebujące. W sytuacji, gdy stawką jest zdrowie i życie ludzi, taki poziom niekompetencji jest po prostu niedopuszczalny.