Ignacy Jan Paderewski (1860 – 1941)

















Wybitny pianista, kompozytor, działacz niepodległościowy i polityk. Premier rządu Rzeczypospolitej i Minister Spraw Zagranicznych w roku 1919. W latach 1939 – 1941 przewodniczący Rady Narodowej Rzeczypospolitej Polskiej.

 

Ignacy Jan Paderewski urodził się 18 listopada 1860 roku w Kuryłówce na Podolu. W latach 1872 – 1878 uczył się w Instytucie Muzycznym w Warszawie. Po ukończeniu studiów został nauczycielem w Instytucie Muzycznym, ale w 1881 roku wyjechał za granicę kształcić się dalej. Naukę kontynuował w Berlinie i Wiedniu. Jako koncertujący pianista zadebiutował w roku 1887 w Wiedniu, a w roku następnym wystąpił w Paryżu.

W 1891 roku odbył pierwsze tournee po Stanach Zjednoczonych, gdzie odniósł wielki sukces i zamieszkał na dłuższy okres.

 

W 1897 roku stał się właścicielem dworu i majątku w Kąśnej Dolnej, niedaleko Tarnowa. Dworek w Kąśnej Dolnej, który był w posiadaniu Paderewskich do roku 1903, jest jedynym zachowanym do dzisiaj domem Paderewskiego.

W 1908 roku na zlecenie artysty wykonano pomnik upamiętniający zwycięstwo w bitwie pod Grunwaldem. Uroczyste odsłonięcie pomnika odbyło się w Krakowie w roku 1910.

 

Po wybuchu I wojny światowej rozpoczął działalność na rzecz Polski i Polaków. Był jednym ze współzałożycieli komitetów pomocy Polakom w Paryżu i Londynie. W Szwajcarii, wraz z Henrykiem Sienkiewiczem, założył Szwajcarski Komitet Generalny Pomocy Ofiarom Wojny w Polsce.

W 1915 roku wyjechał ponownie do USA. Tam kontynuował działalność polityczną. To za sprawą Paderewskiego postulat odbudowy państwa polskiego znalazł się w styczniu 1918 roku wśród 14 punktów programu pokojowego prezydenta Woodrowa Wilsona. Od sierpnia roku 1917 Ignacy Paderewski był przedstawicielem Komitetu Narodowego Polskiego na Stany Zjednoczone.

 

W grudniu 1918 roku powrócił do Polski. Najpierw przybył do Gdańska, a potem do Poznania. Jego przyjazd do Wielkopolski stał się impulsem do wybuchu powstania.

16 stycznia 1919 roku objął funkcję premiera i ministra spraw zagranicznych. W tym samym roku reprezentował Polskę, wraz z Romanem Dmowskim, na konferencji pokojowej w Wersalu. W czerwcu 1919 roku podpisał w imieniu Polski traktat wersalski. W grudniu tego samego roku podał się do dymisji i wyjechał z Polski. Na krótko powrócił do polityki w roku 1920, gdy został stałym przedstawicielem Polski w Lidze Narodów.

 

W 1922 roku wyjechał ponownie do USA i powrócił do koncertowania. W drugiej połowie lat trzydziestych był współorganizatorem Frontu Morges, organizacji opozycyjnej wobec rządów sanacji. Nazwa pochodziła od nazwy miejscowości w Szwajcarii, gdzie mieszkał wówczas Paderewski. Współinicjatorem powołania antysanacyjnego porozumienia był generał Władysław Sikorski, a zrzeszało ono m.in. takich polityków jak Karol Popiel, Józef Haller i Wojciech Korfanty. Członkowie Frontu chcieli powołania Paderewskiego na urząd prezydenta państwa, a wspólnym kandydatem na urząd premiera był Wincenty Witos.

 

Po wybuchu II wojny Paderewski powrócił do działalności politycznej i niepodległościowej. 21 grudnia 1939 roku powołany został decyzją prezydenta Władysława Raczkiewicza w skład Rady Narodowej Rzeczypospolitej Polskiej, został także przewodniczącym tej namiastki Sejmu na emigracji. We wrześniu 1940 roku po raz ostatni wyjechał do Stanów Zjednoczonych, by zabiegać o poparcie dla sprawy polskiej i kredyty na uzbrojenie armii.

 

Ignacy Jan Paderewski zmarł 29 czerwca 1941 roku w Nowym Jorku. Pochowany został na Narodowym Cmentarzu w Arlington. W 1992 roku trumna z jego prochami sprowadzona została do Polski i spoczęła w krypcie archikatedry świętego Jana w Warszawie. Był kawalerem Orderu Orła Białego, Orderu Odrodzenia Polski, Orderu Imperium Brytyjskiego i francuskiej Legii Honorowej. Pośmiertnie odznaczony został krzyżem Virtuti Militari.

 

Ignacy Jan Paderewski – „Pamiętniki”: Każdy człowiek powinien zdawać sobie sprawę z faktu, że dobre i trwałe wyniki osiągnąć można jedynie drogą krótkich, lecz ciągłych, codziennych wysiłków. Jednorazowy wysiłek jest kompletnie jałowy. Prawdziwą umiejętność zarówno w nauce i w sztuce, jak i w każdych innych zajęciach, zdobyć można tylko codzienną pracą i codziennym wysiłkiem. I to jest bezwzględnie pewne.

14.02.2014
Twój komentarz:
Ankieta
| | | |